Het Labyrint

In samenwerking met de vereniging “Vrienden van het Cascadepark” hebben we in het cascadepark een labyrint aangelegd. De vorm is geinspireerd op het Labyrint van Chartres. Door de combinatie met de burenmoestuin onstond toch weer een uniek ontwerp.

Een labyrint is een kruisingsvrij, slingerend pad, dat de loper langs een aantal wendingen naar het centrum voert en weer terug naar buiten. In tegenstelling tot een doolhof, waarin je keuzes moet maken tussen verschillende paden, heeft een labyrint een enkel pad dat de loper langs een aantal wendingen leidt naar het centrum en weer terug naar buiten. In de kathedraal van Chartres ligt het oudste labyrint van Europa. Een labyrint is een symbool van ons levenspad. In het echte leven kent ons pad immers ook de nodige – verwachte en onverwachte – wendingen. Met het lopen van een labyrint doen we dat als het ware na. De vorm van het labyrint geeft vertrouwen dat je je bestemming ook echt kunt bereiken. Maar het belangrijkste is wel dat je in beweging blijft: de weg is het doel, zo luidt een oude wijsheid.

De scheiding tussen de paden wordt gevormd door moestuinbedden. De wandeling door het labyrint mag je dus associeren met de meditatie in een kloostertuin. Het pad is zo breed dat het labyrint rolstoeltoegankelijk is. Daardoor zijn er wel minder omgangen dan in Chartres. Een overeenkomst met Chartres die niet meteen zal opvallen: De toegangsweg ligt net als in Chartres op 43o Noord Oost.

In de gejaagde moderne samenleving is het moeilijk om ruimte te maken voor stilte en bezinning. Het labyrint in het Cascadepark is een plek die je in het voorbijgaan de mogelijkheid biedt om even van je gebaande pad af te wijken voor een meditatieve wandeling. Het lopen van een labyrint is een vorm van loopmeditatie. In tegenstelling tot een doolhof, kun je in een labyrint niet verdwalen. Daardoor kun je je volledig concentreren op wat er zich in jezelf afspeelt. Het een wonderlijke ervaring zijn: de ervaring van “ik ga de weg zelf” en tegelijk “ik word door de weg geleid”. Als je het labyrint in gaat, laat je de aardse beslommeringen achter je en je opent jezelf voor nieuwe indrukken. Je loopt individueel en in je eigen tempo. Maar je mag niet in het centrum blijven steken. Je gaat ook weer de weg naar buiten waar je de verworven inzichten probeert vruchtbaar te maken in het leven van alle dag.

Het lopen van een Labyrint stamt uit een traditie die vertrouwd is met “geestelijke oefeningen”. Zoals je lichaam niet vanzelf in goede conditie blijft, maar lichaamelijke oefening nodig heeft, zo ook de geest. De kloosters waren vanouds de plek voor zulke geestelijke oefening. Tegen de achtergrond van die traditie geven we van tijd tot tijd in het labyrint een workshop over labyrintmeditatie.

Comments

comments