Ik ben de weg, de waarheid en het leven

Als ik het Cascadepark inloop, gaat de zon in een gouden pracht onder. Genietend, ondanks de kou, die goed voelbaar is, loop ik naar het labyrint. De ‘kerk op wielen’, wordt na de drukte van zaterdag, ontdaan van al de zoete kleverigheid. Zelf vind ik deze meditatieweek nog wel spannend, hoe zal het gaan? Achter de computer kan ik van alles neer zetten, maar hoe gaat het in de praktijk? Als het dan acht uur is, steken we het onmisbare Licht van Christus aan. Gezamenlijk lezen we Johannes 14, waar Jezus zegt, ‘Ik ben de weg, de waarheid en het leven’. Dan gaan we een voor een het labyrint lopen. In het begin hangt de letter A, hier start ik met de woorden voor me zelf te herhalen. In meditatieve houding probeer ik te lopen, maar Oska denkt hier toch net iets anders over. Als ik bij de letter B kom, mag ik mijn levensweg visualiseren. Wanneer stond ik stil voor een stopteken? Wanneer was mijn weg onbegaanbaar? Een wegopbreking, en dan? Een levensweg die zo kronkelig loopt en soms ploeter ik door het zand. Dan loop ik verder met de woorden, ‘Ik ben de weg’. Wat geweldig, dat die weg, soms even onze weg mag zijn. Bij de letter C komt er een bede bij mij boven voor alle mensen die in de mist en de hectiek van het leven de weg niet meer zien. Omdat het koud is, delen we wat er bij letter D staat, in de bus. Fijn, om zo met elkaar te delen. We sluiten af met een gezamenlijk gebed en zeggen de woorden die Jezus ons zelf heeft geleerd. Vervolgens gaat iedereen weer de eigen levensweg verder, deze stille week in.

Comments

comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *