STRESS

Er is een mooie groep mensen aanwezig op het kerk cafe. Samen zingen we het welkomstlied . Het onmisbare Licht wordt aangestoken. En we rijgen een mooi snoer met parels. Mooie momenten zien we als parels, de ene glimt, de andere wordt het stof afgehaald, en soms is er een wat dof, stuk voor stuk belangrijk in het geheel. En dan is er de vraag over stress. Eigenlijk merken we zoiets pas op als het vaak al te laat is. Stress in deze tijd, lijkt er gewoon bij te horen. Bijzonder dat we dan zoveel moeten. van wie en waar voor? Dan lezen we het verhaal over de grote profeet Elia, en wel in vier verschillende vertalingen. Een boeiende beleving, zoveel verschillen in het vertalen. En dan beginnen we te pluizen, we bevragen de tekst. Kijken naar de personen en wat ze doen. Wat is de rol en waarom? Geweldig om zo met elkaar op deze manier naar die tekst te kijken. En zo komen we toch weer bij ons zelf uit. Want voor Elia waren er engelen toen hij de weg kwijt was. Eigenlijk kom ik bijna dagelijks van die engelen tegen, maar dan heb ik het over de letterlijke weg kwijt zijn. Mensen die je aanspreken en behulpzaam zijn, dit zijn voor mij persoonlijk engelen. En voor wie zijn wij engelen? Daar kunnen we natuurlijk heel moeilijk over gaan doen en de lat weer hoog leggen. Een mooi antwoord vind ik, dat je soms zonder dat je het opmerkt een engel bent. Gewoon een luisterend oor, echt aandacht voor de ander. Het lied van Stef Bos over dat je het niet alleen kunt, sluit hier heel mooi bij aan. Met het lied ‘voor ieder een plaats aan de tafel’ schuiven we aan een gedekte tafel. Er is weer goed voor ons gezorgd met een pittige wortel/gember soep, en een overheerlijk toetje. Met het vredeslied nemen we afscheid. Over twee weken is er weer een prikkelend onderwerp, voel je vrij en kom op zondag 29 april naar het kerkcafé in de ’sterrenschool’, tot dan!

Ik ben de opstanding en het leven

In het donker wordt met enige moeite de fakkel ontstoken. Samen zingen we, ‘als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur, een vuur dat nooit meer dooft’. We lezen de tekst uit Johannes 11:25-27, ‘Ik ben de opstanding en het leven’. Dan ga ik met een echt stel die-hards op pad. Vanaf de begraafplaats lopen we naar ‘de Schone Poort’. Die-hards, want het regent, en niet zo’n klein beetje, het komt er met bakken uit. We lopen in stilte van het donker naar het licht. De fakkel blijft wonder boven wonder, met de goede zorgen van Paul , nog lang branden. Ik heb zelf moeite om mij te concentreren op de tekst. Gefascineerd luister ik naar de vogels die het begin van de dag tegemoet zingen. Zoveel vogelmuziek, en dan toch al die regen. Het licht, het nieuwe leven, de lente tegemoet, vergezeld van al die muziek. Ik mag gewoon alles loslaten, en het nieuwe, het Licht tegemoet gaan. Na een pelgrimage van 75 minuten komen we nat en koud in poort aan. De koffie en thee staat warm voor ons klaar. Geweldig, mensen die zo vol zorg alles regelen. In een kring rond de paaskaars zingen we’ Licht ontloken aan het duister’. Ik krijg een eigen kaarsje in mijn handen,. Zo vormen we een lichtkring rond het grote Licht. We delen met elkaar, dat het een goede week is geweest. Een bijzondere zoektocht naar het Licht. Gezamenlijk lezen we Johannes 20, Maria die bij haar naam genoemd wordt en dan Jezus herkent. Jezus die de belofte geeft, ‘mijn Vader is jullie Vader, mijn God is jullie God’. Daar kunnen we alleen op antwoorden met ‘U zij de glorie, opgestane Heer’. En dan staat er een rijk gedekte tafel voor ons klaar, en samen genieten we van een heerlijk paasontbijt. Wat fijn om zo samen te genieten. De zoektocht naar het Licht, een pelgrimage, sluiten we af met elkaar toe te zingen, ‘ga met God en Hij zal met je zijn’. Met dat vertrouwen sluiten we deze inspirerende zoektochtaf. Gezegende paasdagen!