Ik ben het Licht der wereld

Stille zaterdag, ik kijk terug naar een week van meditatie door het labyrint. Een labyrint, een levensweg. En deze week mediteren op die levensweg in verbondenheid met de zeven uitspraken van Jezus. Jezus, die zelf de weg is, de weg de waarheid en het leven. En op die weg wil Jezus onze herder zijn, Hij gaat voor ons uit. Wij mogen elk op onze eigen manier volgen. De zorg en warmtevan de herder is voelbaar. En op deze zoektocht stroomt de liefde van Jezus door ons heen, als wij verbonden zijn aan de wijnstok. Verder op die weg kwam het brood des levens, voedsel voor iedereen. Bij dat levende brood kwam het levende water. En nu vandaag krijgen we het ‘Licht van de wereld’. Een weg gaan in het donker is best lastig, dan zijn er zoveel obstakels. Vind dan in het donker je weg , dat is gewoon zonder licht niet denkbaar! Er zijn weer een fijne groep mensen in de ‘kerk op wielen’. Om acht uur steken we het onmisbare Licht aan. We lezen in Johannes 8 en 12 over Jezus die zegt, ‘ik ben gekomen als het licht voor de wereld’. Een voor een starten we met de meditatie in het labyrint. Als ik samen met Klazien de bus uit stap, begint het te regenen. Het Licht van de wereld, en dan gelijk de afleiding met de druppels. De mensen voor ons lopen al met een kaarsje, en het wordt nu zorg dragen dat mijn lichtje niet uit gaat. Met mijn hand boven het glas, voel ik de warmte. Dit Licht en die Warmte zou ik wel aan iedereen willen door geven. Warmte van het kwetsbare licht. Want voor ik in de bus kom is inderdaad mijn kaarsje uit! In de bus branden alle kaarsjes op tafel, wat een zee van Licht, geweldig. Jezus die zelf het Licht is, en wij mogen de lichtdragers zijn. Licht wat liefde en warmte geeft. En met die liefde en warmte gaan we morgen lopen, van de dood naar het leven, van het donker naar het Licht. Licht dat nooit meer dooft!

Ik ben het levende water

De wind speelt met mijn haar, als ik voor de vijfde keer het park in loop. Vandaag mediteren we met de woorden van Jezus, ‘Ik ben het levende water’. Levend water, water wat door stroomt. Stromend water in de natuur. Dan schiet ineens het verhaal van een Joodse Rabijn door mijn hoofd. Israel heeft twee meren, het meer van Tiberias en de dode zee. Beide meren worden door dezelfde rivier gevoed, maar toch is er een groot verschil. Het meer van Tiberias geeft het water door wat ze ontvangt, en hierdoor blijft het water stromen. In de dode zee, stroomt wel hetzelfde water binnen, maar die houdt het water voor haar zelf, met dood water tot gevolg. Zo denkend ben ik voor mijn gevoel al sneller bij de ‘kerk op wielen’. Met een fijne kring mensen starten we om acht uur met het aansteken van het onmisbare Licht. Gezamenlijk lezen we het verhaal bij de Jacobsbron uit Johannes 4. Het levende water houdt niet bij de grens op, maar gaat door, over alle grenzen heen. Een voor een gaan we met de woorden, ‘Ik ben het levende water’, het labyrint lopen. Er komt een rust over mij, met de herhaling van deze woorden. Bij B proeven we van dit frisse water. Met het water in de mond loop ik door, het grote licht gaat bijna uit, en de wind wordt frisser. Als we weer rond de tafel in de bus zitten, mogen we delen, het hoeft niet, maar mag wel. De associatie met het woord ‘ik’ wordt benoemd. Wij zelf zijn dus ook levend water. In de tekst van Johannes wordt ook aangegeven, het water in mij. Water dat overal door heen sijpelt, het gaat door heel het leven heen. Dan schiet het verhaal van de twee meren weer door mijn hoofd. Levend water moet kunnen stromen, als we dan levend water zijn, zullen we het moeten doorgeven. Levend water laten stromen en doorgeven, en tegelijkertijd moeten we gevoed worden, om door te kunnen geven. Wat fijn, deze momenten die je even stil zetten en laten nadenken, wat de uitspraken van Jezus nu voor ons zelf betekenen. Dat fijne gevoel neem ik mee verder op de zoektocht naar het Licht.

Ik ben het levende brood

Het lied van ‘tienduizend redenen’ komt spontaan bij mij boven als ik deze keer het park in loop. Wat een geweldig mooie lucht zonnestralen die bijna afscheid nemen. Vogels die zo vrolijk fluiten, mensen die mij al sportend passeren. Geweldig, en dan op weg naar het labyrint. Vandaag staat het brood des levens centraal. Brood, eigenlijk de eerste levensbehoefte van ons mensen! Met een mooie kring mensen zitten we om acht uur in de ‘kerk op wielen’. Het onmisbare Licht wordt ontstoken. Om beurten lezen we een vers uit Johannes 6. Hier gaat het wonder van de broodvermenigvuldiging aan vooraf. Voor mij is dit duidelijk een verwijzing naar de woorden die Jezus in de verzen 47/54 zegt, ‘Ik ben het brood des levens’. Niet alleen voor al die duizenden is het brood des levens, maar voor iedereen! Een voor een gaan we het labyrint lopen. Al mediterend komen we bij een heerlijk geurend brood, een stuk er af en al kauwend gaan we verder. Als we bij C komen komt bij mij de bede boven, dat iedereen zou moeten proeven van dat brood des levens. Voor we terug gaan naar de bus genieten we van dit mooie weer al zittend op het bankje, midden in het labyrint. . Bij het delen zien we ineens de winkel met zoveel soorten brood. Terwijl Jezus zegt, ‘Ik ben het brood’,. Geen keuzestress van welk soort nee, Ik ben het brood, niet meer en niet minder. Tja, en als je brood eet, heb je honger. Waar honger je dan naar? Naar vrede, rechtvaardigheid. Wat is dit toch weer een kostbaar moment! Al zingend, over de goede gaven, die ons zo maar gegeven worden, sluiten we de avond af. We gaan op weg naar goede vrijdag.

Ik ben de ware wijnstok

Brrr… er is geen ontkomen aan, het regent dat het giet. Gehuld in regenkleding loop ik het Cascadepark binnen. Een wijnstok, je zult toch maar nu met je wortels in de grond staan. Wat een kou en nattigheid heb je dan te verduren. Nee, zeg ik tegen me zelf, positief blijven. Regen is ook zegen, want anders komt er toch niets boven de grond uit. Laat staan dat je vruchten kan voort brengen. Maar dat wordt wel ingewikkeld als je koud en nat in de klei staat. Als ik bij het labyrint kom, zijn er toch van die dappere mensen die de regen trotseren en met de woorden van Jezus gaan mediteren. Met een mooie kring mensen zitten we om acht uur rond de tafel. Het onmisbare Licht wordt ontstoken. Vanavond lezen we Johannes 15, waar Jezus zegt dat Hij de ware wijnstok is. De liefde die alles doorstroomt. Deze keer blijven we toch rond de tafel mediteren in gedachten gaan we door het labyrint. De regen zorgt voor een mooie cadans op het dak. Opeens voelt het niet meer nat en koud, is het net of we als takken met elkaar verbonden zijn. De warmte stroomt! Dit gevoel wordt intenser als we een tros druiven doorgeven en hardop de woorden herhalen, ‘Ik ben de ware wijnstok’. Met de zoete druif in mijn mond vervolg ik de meditatie. Om zoet en goede vruchten voort te brengen, is er wel veel liefde en warmte nodig. Dit is dan ook mijn bede waar ik verder mee ga. Dan is het moment van delen. Een wijnstok heeft heel veel onderhoud nodig. Het barst in het voorjaar los en gaat door tot de druiven er af zijn. Snoeien om alles tot recht te laten komen. Druiven die niet nodig zijn voor de struik zelf, maar er zijn voor iemand die langs komt. Zo vanzelfsprekend dat er druiven groeien, dat je niet meer stil staat bij het proces. Jezus die dan zegt dat hij de ware wijnstok is. De wijnstok die met liefde en warmte wordt gevoed. Geweldig om deze warmte te voelen en mee te nemen in deze stille week, op zoek naar het Licht.

Ik ben de goede Herder

Als ik het park in loop, ben ik al met mijn gedachten bij het verhaal wat vanavond bij de meditatie centraal staat. Ik ben de goede herder. In gedachten ga ik vele jaren terug. Zo mocht ik eens een schaapscheerder helpen. Het ging om het scheren van vier schapen. ‘Als ik die beesten eerst maar op de rug heb’, zei de schaapscheerder tegen mij. Voor mij was het de eerste keer dat ik van zo dicht bij in contact kwam met schapen. En het trof mij, dat zo’n groot beest, zo weerloos is, als het op de rug ligt. Als het dier niet door iemand geholpen wordt, dan is het op de rug ten dode opgeschreven. Je zult dan maar een schaap zonder herder zijn! Als ik bij het labyrint aan kom, voel ik hoe koud het eigenlijk is. Gelukkig is het droog. Er komen aardig wat mensen binnen en we zitten dan ook om acht uur in een mooie kring, in de ‘kerk op wielen’. Het onmisbare Licht wordt ontstoken. Dan lezen we samen Johannes 10, over de herder die zijn leven geeft voor de schapen. Een voor een starten we met de loopmeditatie. Mijn voeten gaan op de uitspraak, ik ben de goede herder. Bij B ligt een stuk schapenwol. De zachtheid en warmte hier van doen mij veel. Al mediterend kom ik bij C, een bede is voor mij, dat alle mensen omringt worden door die zachtheid en warmte. Als we terug in de bus zijn, mogen we delen. Het is altijd weer mooi als mensen hun ervaring willen delen. Heel veel herkenning, maar ook iets waar ik niet bij stil had gestaan. Schapen die zo volgzaam de herder volgen, kunnen ook in de weg lopen en het zicht op de herder weg nemen. Tja, je zult maar klein van stuk zijn, mis je dan de herder? Een zo bekend verhaal en dan toch door te delen, zie je het ineens weer net iets anders. Dan is het toch belangrijk om samen de weg te volgen achter de herder aan. Geweldig, wat zal de volgende meditatie mij brengen?

Ik ben de weg, de waarheid en het leven

Als ik het Cascadepark inloop, gaat de zon in een gouden pracht onder. Genietend, ondanks de kou, die goed voelbaar is, loop ik naar het labyrint. De ‘kerk op wielen’, wordt na de drukte van zaterdag, ontdaan van al de zoete kleverigheid. Zelf vind ik deze meditatieweek nog wel spannend, hoe zal het gaan? Achter de computer kan ik van alles neer zetten, maar hoe gaat het in de praktijk? Als het dan acht uur is, steken we het onmisbare Licht van Christus aan. Gezamenlijk lezen we Johannes 14, waar Jezus zegt, ‘Ik ben de weg, de waarheid en het leven’. Dan gaan we een voor een het labyrint lopen. In het begin hangt de letter A, hier start ik met de woorden voor me zelf te herhalen. In meditatieve houding probeer ik te lopen, maar Oska denkt hier toch net iets anders over. Als ik bij de letter B kom, mag ik mijn levensweg visualiseren. Wanneer stond ik stil voor een stopteken? Wanneer was mijn weg onbegaanbaar? Een wegopbreking, en dan? Een levensweg die zo kronkelig loopt en soms ploeter ik door het zand. Dan loop ik verder met de woorden, ‘Ik ben de weg’. Wat geweldig, dat die weg, soms even onze weg mag zijn. Bij de letter C komt er een bede bij mij boven voor alle mensen die in de mist en de hectiek van het leven de weg niet meer zien. Omdat het koud is, delen we wat er bij letter D staat, in de bus. Fijn, om zo met elkaar te delen. We sluiten af met een gezamenlijk gebed en zeggen de woorden die Jezus ons zelf heeft geleerd. Vervolgens gaat iedereen weer de eigen levensweg verder, deze stille week in.

Passie met een gouden randje

Als ik om kwart over negen de bus uitstap, is het nog stil op de Homerusmarkt. Met Linda neem ik de laatste punten van de organisatie door, en ga dan snel aan het werk. Al snel komt er versterking, en kan ik verder met het uitzetten van de speurtocht voor de kinderen. Het is vandaag de grote dag, de “Poort met Passie Markt” wordt vandaag gehouden. In samenwerking met de winkeliers, het wijkteam en het buurthuis. Er zijn vele vergaderingen aan vooraf gegaan, maar nu is het dan de dag! Er worden vijftien marktkramen geplaatst, en de eerste kunstenaars melden zich. Hoewel het nog wat fris is, oogt het al gezellig. Mensen die hun kraam inrichten met kunst waar ze zo vol passie aan gewerkt hebben. Voor ik er erg in heb, wordt er een megafoon voor mijn mond gehouden om de markt te openen. Bij Linda worden er taarten ingeleverd die met passie gebakken zijn. Langzamerhand komen er ook wat koekjes van de kinderen bij. Voor de ‘kerk op wielen’ staat een grote bak met houten stokken in de vorm van een kruis. Als ik even binnen kijk, zitten er veel kinderen rond de tafel. Ze zijn druk bezig met het maken van de palmpaasstok. Alle snoep aan de stok vertelt het verhaal van Jezus. Ondertussen wordt het verhaal duidelijk door wat er telkens aan de stok mag hangen. Fantastisch dat we op deze manier het verhaal van Jezus mogen door geven. Trots komen de kinderen even later de bus uit, met een rijk versierde palmpaasstok. Zelf ga ik verder langs de kramen, en verbaas mij over de verschillende passies. Fijn dat er iemand is, met passie voor een schone wijk. Een fotograaf laat vol trots zijn passie zien. Kunstwerken met bijenwas. Natuur staat bij de volgende kunstenaar centraal. Een buurtbewoner, die een soort van muziektent, in de vorm van een tempel, in het Homeruspark, wil realiseren. Mensen met een beperking die onder leiding van kunstenaars, de mooiste kunstwerken, met ons willen delen. Ook wordt er de mogelijkheid geboden om een workshop ‘ meditatief schilderen’ te volgen Dan zijn er nog de vele vrijwilligers die met passie vertellen over hun werk in de wijk. Zo zijn er mensen die vol passie in de tuin werken, en de opbrengst doneren aan het Voedsel Loket Almere. Een geweldig cadeau krijgen we als de zon er in de middag ook bij komt. Het is een vrolijke gezellige markt. Optredens van muzikanten worden afgewisseld door kinderen die de mooiste dansjes voor ons uitvoeren. Ondertussen rent er een doldwaze paashaas rond. Met deze paashaas worden vele foto’s gemaakt. Voor ik er erg in heb, wordt de jury voorgesteld. De jury gaat de taarten proeven en de lekkerste taart valt in de prijzen. Dat is dan gelijk het teken dat de ‘poort met passie’ 2018 afgelopen is. Moe maar gelukkig ga ik naar huis. En kijk ik terug op een geweldige dag, een Poort met Passie met een gouden randje!

Zie je het wel?

Met de koude wind in de rug worden we het kerk cafe ingeblazen. We starten met de mooie momenten van de afgelopen week, deze mooie rij parels delen we samen. Met dat fijne gevoel starten we met het aansteken van het Licht van Christus. Er zijn mooie liedren bij waar we samen van genieten. Het tekstgedeelte uit Matters wordt gelezen over de twee blinde mannen aan de kant van de weg. Deze blinden roepen zo hard, dat de omstanders zich er aan ergeren. Jezus niet, hij stapt er op af. En hier begint een mooie discussie over het figuurlijk dicht zitten van de ogen. Soms zit je zo vol van vooroordelen dat je niet helder meer kan zien waar het echt om gaat. Vooroordelen wie heeft ze eigenlijk niet. En hoe kom je van die vooroordelen af? Misschien om ook met de andere bril te gaan kijken, iets heeft altijd meer kanten. Tja, eigenlijk is dat ook met de verhalen uit de bijbel, soms hebben we alles al ingekleurd en is er geen ruimte meer om er met een open blik naar te kijken. Voor mij springt het punt er uit, wat je doet en wie je bent, straal je ook uit. Met een open blik naar de ander toe, maakt je zelf rijker. De blinden van toen leefden in de marge van de samenleving, een bedel bestaan, meer was er niet! En dan komt Jezus die ineens aandacht heeft voor deze mannen, die er bij de anderen niet toe doen. Zonder schroom aandacht en liefde hebben voor de ander. Dit is in de praktijk vaak nog lastig, maar de tip om dit te oefenen, nemen we mee. Met het laatste lied dansen we Naar de verrukkelijke soep die weer met liefde en aandacht voor ons is gekookt. Het is telkens weer zo mooi om samen in gesprek te gaan over de alledaagse dilemma’s waar we tegen aan lopen. En dat dan te delen met een oud verhaal waar de actualiteit van afspat! De volgende keer komen we op paasmorgen in stilte op de begraafplaats van de kruidenwijk bij elkaar. Dan starten we om 06.30 uur met een stilte wandeling. Een gezamenlijke zoektocht naar het Licht van pasen! Het zou fijn zijn om samen met jou op zoek te gaan naar dat grote Licht.!

Topervaring

We zingen het welkomstlied en steken het licht aan. Een start van het kerk cafe met als thema’ topervaring’. Met een mooie kring mensen zingen we en luisteren we naar muziek. De teksten zijn uitgezocht bij het thema ‘topervaring’. Maar voor we over de topervaringen praten, verzamelen we eerst een mooie kring aan parels. Een parel is een mooi moment wat we in de achterliggende weken hebben meegemaakt. Natuurlijk wordt hier het begin van het voorjaar genoemd, een leuk bezoek, een ontmoeting, het vinden van een baan, zulke glanzende parels, moet je met zorg koesteren. Samen lezen we het stuk van de leerlingen van Jezus, die de berg op gaan. Voor hun ogen verandert Jezus in iets hemels. Opeens is het leven anders, je voelt je gedragen. Je wilt het vasthouden. Dan klinkt er een stem uit de hemel, ‘dit is mijn geliefde kind’. Na deze ervaring gaat het leven gewoon door, maar toch is er iets veranderd. Er ontstaat een boeiende discussie over ‘topervaringen’. Ervaringen die je net boven het alledaagse uittillen. Het lijkt wel of God je zelf aanraakt. Soms zo jammer, dat deze ervaring zo kort is. Soms lang geleden, maar je vergeet het nooit meer. Een kort gedicht klinkt, dat het leven gewoon door gaat, en dat er zo onverwachts, als je er niet op rekent, ineens een moment is. Je moet er niet op wachten, want dan gebeurt er juist niets. Maar het onverwachte tilt je er boven uit. Fantastisch om zo met elkaar te delen in deze mooie momenten, deze ‘topervaringen’. voordat we aan tafel gaan, zingen we het lied, ‘voor ieder van ons een plaats aan tafel’. En zo aan tafel genieten we van een culinaire topervaring, deze keer is soberheid ver te zoeken. Het is genieten met elkaar, afgesloten met een verrukkelijk slotakkoord. Weer is een kerk cafe met een gouden randje voorbij, maar we kijken weer vooruit naar 18 maart. Dan ben jij weer welkom op het kerk cafe met een uitdagend thema, tot dan!